ROMEINSCHE WELS PREKENDHEID. 73 



evenwel' de beroemde regtsgeleerden van dien tijd 

 in de regtsgedingen kennen, en leerde door de 

 verfcheidenheid der gevoelens bij het volk erken- 

 nen , hetgeen aangenaam was .en hetgeen mis- 

 haagde. Tevens was hij te gelijker tijd altijd oog- 

 getuige van den eerbied en de achting , die in mime 

 mate aan de grootfte redenaren werd bewezen. 

 Hierdoor kon het niet anders , of zijn gemoed 

 aioest met de begeerte vervuld worden, om ook 

 in zoodanig een aanzien te deelen. Indedaad, het 

 aanzien , hetgeen de Romeinfche regtsgeleerden , die 

 tevens ook meestal redenaars waren, genoten, was 

 uitftekend groot, en 'bijkans grooter, dan hetgeen 

 Griekenland aan zijne Wijsgeeren toedroeg. Werden 

 de Wijsgeeren bij de Grieken vrienden der wijs- 

 held genaamd: geen geringer eertijtel werd aan 

 de Romeinfche Regtsgeleerden gefchonken. Deze 

 werden ook de voorzigtige (prudentes*) 9 gehee- 

 ten , en men betijtelde naderhand hunne fchriften 

 met den naam van : beflisfingen der Wijzen. Trad 

 in Athene de Wijsgeer altijd in de algemeene ver- 

 zamelplaats , vergezeld door den ftoet dergcnen die 

 zijne lesfen bijvvoonden; te Rome werd de Regts- 

 geleerde en Redenaar niet flechts door degenen ge- 

 volgd, die hem als leermeester vereerden, maar 

 bovendien door degenen , die , onder het wandelen , 

 hem aanfpraken , om deszelfs raad in een of ander 

 geval te vragen en de beflisfing uit zijnen mond te 

 hooren. Want het was niet alleen in zijne woo- 

 ning, dat de Regtsgeleerde zijne raadgevingen gaf; 

 ook , op de vergaderplaats rondgaande , decide hi) 

 E $ de- 



