ROMEINSCHE WELSPREKENDHEID. ?l 



Romeinen zichzelve in de kunst van wel te fpreken 

 oetenden en andere tot leidslieden verftrekten. 

 Zoo lezen wij, dat CICERO bij Q. MUCIUS de 

 Regtsgeleerdheid ; bij PHILO den Academier en IHO- 

 ooRUs den Stoi'cyn alle gedeelten der Wijsbe* 

 geerte aanleerde; terwijl hij bij Q. AELIUS en bg 

 den Rhetor M. ANTONIUS GNIPHO zich in de Wel- 

 fprekendheid , door he: fpreken, of in hetLatijn, 

 of in het Grieksch, oefende. Hierbij evenwel 

 bleef het niet voor de meeste der befchaafde jon* 

 gelingen. Zij traden niet terftond na dit onder- 

 wijs in de burgerlijke bezigheden. Velen hunner, 

 daarmede niet te vreden , reisden naar die van ouds 

 beroemde plaatfen , van waar de Wijsbegeerte te 

 Rome gekomen was 9 en welke de Romeinen de 

 woonplaatfen der Zanggodinnen noemden: om zich 

 aldaar verder in hetgeen zij begeerden onderrigt 

 te zien en bekwaam te maken. Zij hielden zich 

 alsdan eenigen tijd , hetzij in Athene, , hetzij in 

 Rhodus op, hunnen tijd beftedende met den een* 

 of anderen beroemden Wijsgeer of redenaar te vol- 

 gen, deszelfs lesfen aan te hooren en zoo veel 

 doenlijk zich deszelfs geest in te prenten; in ddn 

 woord, den zin voor het fchoone , waarin Grieken* 

 land zoo bij in'tnemendheid uitblonk , aan te nemen 

 en zich eigen te maken. De Romeinfche Gefchie- 

 denis is vervuld met voorbeelden van mannen , die 

 bij de Grieken lesfen opgaarden , die hen nader- 

 hand, of in den Senaat, of in de pleitgedingen , 

 zoo veel boven anderen deden uitmunten. Men 

 denke alwecjer aan CICERO, die, niet vergenoegd 

 E 4 



