ROME1NSCHE WELSPREKENDHEID. 67 



bragt hebben; en hoezeer men niet kan ontkennen, 

 dat de grootfte redenaren lets , door het aanhoo- 

 fen en oefenen der declamation , aangeleerd zullen. 

 hebben , zal men echter moeten erkennen , dat deze 

 ^ene omftandigheid genoegzaam is, om de (telling 

 te bewijzen, dat de Welfprekendheid door de ge- 

 fteldheid des Romeinfchen ftaats uitnemend en al- 

 leen bevorderd is geworden4 



Het is de verdere olitwikkeling dezer (telling , die 

 ons bezig zal houden ; terwijl mij dit te gelijker tijd 

 de gelegenheid zal geven om u met weinige woor- 

 den aan te toonen, dat de fcholen en oefeningett 

 der Rhetoren en de declamation weiriig hebben 

 uitgewerkt om de Romeinfche Welfprekendheid in 

 derzelver verval te onderfchragen. 



Ten einde ons doel te bereiken, zullen wij dan 

 beginnen met de vraag te beantwoorden : op hoe* 

 danig eene wi/ze, en door welke oorzaken de Wei- 

 fprekendheid die hoogte bereikte 9 waarmede zij ten 

 tijde van CICERO, enz. zoo uitnemend uitblonk? 



Dit gebeurde niet dan langzamerhand. De be 

 oefening der overige kunften en wetenfchappen 

 was reeds in Rome verre gevorderd, voor en al eer 

 dat de Romeinen "gezegd konden worden veel ifr 

 de Welfprekendheid te vermogen , en in dezelve 

 op zoodanig eene wijze uit te munten, dat niet 

 flechts de uitgefprokene redevoeringen de toehoor- 

 ders troffen, doch ook tevens de fchriften met 

 verwondering gelezen en nagevolgd vverden. Dit 

 zelfde had ook in Griekenland plaats gegrepen. 

 , indien wij CICERO, voorwaar^in zoodanige 

 a zt 



