66 OVER DEN BLORI DER 



eigene werken voor te lezen; of over hetgeen nut- 

 tig en heilzaam was, over verfchillende deugdcn 

 nit te weiden ; ook wel den lof van groote vroeger 

 afgeftorvene mannen , te verkondigen ; eindelijk het 

 geloof aan oude overleveringen te verfterken of te 

 verzwakken , niet anders , als hier ter plaatfe zoo 

 vaak gefchiedt. Door deze gelijkenis getroffen , en 

 mijne oogen op deze bezigheden der Romeinen 

 vestigende I rees de vraag bij mij op , op hoedanige 

 eene wijze, en door welke middelen de Welfpre- 

 kendheid tot die hoogte klom, vvelke haar, ten 

 tijde Van CICERO, HOUTENSIUS, zoo eerbiedwek- 

 kend maakte ? of men daarvan de oorzaken niet in 

 de gefteldheid -des Romeinfchen Staats moet zoe- 

 ken, en eindelijk, of, toen haar glans begon te 

 verdoven, de letterkundige bezigheden der Romei- 

 nen , die ik met onze tegenwoordige vergelijk, en 

 die de Romeinen declaitiatiln noemden, haar den 

 ouden gloed terug hebben kunnen geven ? Het 

 antwoord op deze vragen is niet moeijelijk. Wan- 

 neer men alleen opmerkt , dat de hoogfte bloei der 

 Romeinfche Welfprekendheid ten tijde van het 

 'Gemeenebest plaats greep ; en men daaremegen ga- 

 deflaat , dat de oefeningen der Rhetoren , en de 

 declamation, zoo als de Romeinen deze letterkun- 

 dige oefeningen noemden , niet dan onder de keizers 

 in grooteh zwang waren , zal men wel gereedelijk 

 moeten toeftemmen, dat men -met in de fcholen 

 der Rhetoren, maar veeleer in de gefteldheid des 

 Romeinfchen ftaats de oorzaken zoeken moet, die 

 de Welfprekendheid op haar hoogften ftandpunt ge^ 



" bragt 



