*ETS OVER DE JODEN. 



zich niet door het lezen mogt verfpreiden. Deze 

 maatregelen fchenen evenvvel nog niet werkdadig 

 genoeg; men trachte de Joden, door het gemis 

 veler regten , tot het Christendom, als het ware, 

 te dwingen. De eigendomsregten werden zeer 

 befnoeid en beperkt. Had een Jood een' Chris- 

 ten flaaf, gekocht of gekregen, de laatfte werd 

 daardoor terftond vrij verklaatd, en met het burger- 

 regt begiftigd. (Tit. II. L. 14. III. L. 12). Af- 

 fchuwelijk immers, zeggen de wetgevers, is het 

 gebied van Joden over Christenen , en het 

 volk, dat Code is toegewijd, moet in beteren ftaat 

 worden overgebragt* De patronaatsregten , die den 

 Heer toekwamen, welke eenen flaaf had vrijge- 

 maakt, werden hun evenmin gegund. En gebeurde 

 het, dat een Christen eenige fluwheid, eenig be- 

 drog, ten opzigte der Christen flaven, bij een* 

 Jood ontdekte , alsdan waren hem alle goederen van 

 den Jood toegewezen. 



Wei verre , dat liet bij deze b6palingen bleef , 

 het fcheen , als of nog drnkkender en ftrengere 

 bepalingen het verfchil tusfchen de Joden en 

 Chrisrenen nog grooter moesten maken. Het werd, 

 bij voorbeeld, den Joden niet geoorloofd, in regien 

 een getuigenis tegen een' Christen af te leggen; 

 ja zelfs mogten zij dit niet , al waren zij door 

 den doop in de Christen -kerfe ingelijfd. (Tit. II. 10). 

 Even zoo ftond het een* Jood niet vrij , een' Chris- 

 ten van eenige misdaad aan te klagen. (Tit. II. L. 9). 

 Het zou immers ihood zijn, de ongeloovigen 

 boven de geloovigen te ftellen, en de ledematen 



van 



