214 VERHANDELING OVER DE GEVOLGEN 



derde zijnen dood, en nu gingen de oogen open. 

 Weemoedig was de blik in het verledene , ver- 

 fcheurend in de toekomst. Met moed, met ijver 

 hadden zij den vorst tegengeftaan , toen zij , in de 

 vermindering van zijne magt, het heil des volks 

 vvaanden te zien , maar den goedertieren', vreedza- 

 men LODEWIJK , terwijl hij , overwonnen en ver- 

 laten , in den kerker fmachtte , op het hart te 

 trappen, te verguizen, den weerloozen te vervol- 

 gen, den onfchuldigen te veroordeelen; dit was 

 te veel , dit vermogten zij niet ! Dan , gelijk die 

 hunner Engelfche voorgangers 9 was hunne inkeer 

 nutteloos ; wat zij zelve in de dagen van voorfpoed 

 den vorst hadden verweten 9 ftond nu tegen hen 

 op, en verlamde hunne verontfchuldigingen. Weike 

 ijzing moest hen dan niet bevangen 5 toen zij zelfs 

 den laaghartigen bloedverwant van den vorftelijken 

 befchuldigden het doodvonnis hoorden uitfpreken! 

 Hoe moest niet wanhopige teleurftelling hunne 

 ziel vermeesteren 9 toen zij magteloos de uitfpraak 

 moesten hooren , welke hetzelve bevestigde ! Wat 

 taal kan uitdrukken het gevoel van den dwalenden 

 wijsgeer, toen hij het misleide volk zag fchateren 

 en juichen bij het misvormde ligchaam van zij. 

 nen rampzaligen vorst ! ! Helaas ! van de tallooze 

 rij fl^gtoffers, welke der heerschzucht onder het 

 mom van vrijheidsliefde geofFerd zouden worden , 

 was hij flechts de voorganger. Zij zelve 9 wier 

 wijsgeerige vertoogen den felften flag aan het op- 

 pergezag hadden toegebragt , waren reeds der 



