230 IETS OVER DE JODEN. 



Worden. Deze vijandige (lemming is zoo waar, 

 dat JULIANUS, de dfvallige, die fluwe vijand des 

 Christendoms, van dezelve gebruik niaakte, om 

 aan hetzelve afbreuk te doen. Daarom begunstigde 

 liij de Joden dermate, dat hij hun veroorloofde 

 hunnen tempel weder op te bouwen , hetgeen 

 echter, hetzij onderaardfche vuren, hetzij de fpoe- 

 dig gevolgde dood van JULTAAN dit beletteden, niet 

 ten uitvoer kon worden gebragt. 



De ftreken en listen van JULTAAN mogten even- 

 wel niets tegen her Christendom uitrigten: het ze- 

 gevierde, en na hem waren de Romeinfche kei- 

 zers deszelfs belijders. Ligtelijk zou men nu 

 denken , dat het tijdftip toen geboren was , dat de 

 Joden hard en ftreng zouden worden behandeld , 

 en dat de keizers , in hunne verordeningen , het 

 meest daar naar toe zouden trachten heen te lei- 

 den, om hen tot het Christendom te bekeeren. 

 Dit vermoeden wordt des te grooter, wamieer men 

 nagaat. in welke fijne gefchilpiinten omtrent de 

 Godsdienst de keizers zich toen mengden, en hoe 

 deze de eerfte hunner zorgen was. Dan , het is 

 verwonderlijk : de regten a die den Joden werden 

 toegeflaan, kunnen niet wegens de-weinige uitge* 

 (Irektheid, de verpligtingen, die hun werden op- 

 gelegd, niet wegens de hardheid en flrengheid 

 worden gelaakt en afgekeurd. De billijke zucht, 

 liet is waar , om het pas gevestigde Christen- 

 dom tegen de aanvallen der Joden vrij te waren 

 en te verdedigen", komt klaarblijkelijk voor den 

 dag: dan, van eene andere zijde, men befpeurt 



niets, 



