IETS OVER DE JODEN. 23! 



niets , dat als eene befchuldiging van wreedheid en 

 al te ftrenge onverdraagzaamheid kan worden aan- 

 gevoerd* Indedaad, niemand zal de Keizers van 

 wreedheid, en hunne wetsbepalingen als hard be- 

 fchuldigen , wanneer alles aantoont , dat de bezorgd- 

 heid voor him geloof bepalingen uitlokte , om de 

 bekeeringszucht der Joden tegen te gaan en te 

 bedwingen, evenmin als men hen laken zal, dat 

 zij de tot het Christendom bekeerde Joden van de 

 grimmigheid en baldadigheid der laatften trachteden, 

 te vrijwaren en te befchermen. Dat deze zucht 

 tot bekeering den Joden toen foms eigen was , be- 

 wijzen genoegzaam de wetten van eenige keizers. 

 Zoo hadden HONORIUS en THEODOSIUS , met de ftraf 

 van verbanning en algemeene verbeurdverklaring 

 der goederen , diegenen der Joden bedreigd , welke 

 overtuigd werden , Christenen in hunne Godsdienst 

 te hebben ingelijfd; en gebeurde het , dat een 

 Christen verleid werd, zlch in de vergaderingen 

 der Joden te mengen , en zijn geloof te verlaten , 

 hij moest dit met zware ftrafFen misgelden (*), 

 Deze vrees voor de bekeeringszucht der Joden was 

 het ook, die de bepaling uitlokte , waarin verboden 

 werd, eenen gekochten Christen of andersden- 

 kenden flaaf, te befnijden. De flaaf kreeg alsdan 

 zijne vrijheid terug, en de meester kon zelf met 

 den dood worden geftraft (f). Voorts mogten de 

 Joden , noch eenen Christen flaaf koopen , noch 



op 



(*) Lex. i. 7. 16. Cod. THEOD. de Judaeis. 

 (t) L. XII. Tit. io. I. i. Cod. THEOD. 



