304 REDEVOERING OVER HET 



lierzang, ja het heldendicht zelve, aan den Impro- 

 vifator derzelver beftaan verfchuldigd zijn (12). 



Het ichijnt alzoo waar te zijn , dat de kunst den 

 mensch natuurlijk, en de verfijningen , die daarin 

 later gebragt zijn, niet anders moeten worden be- 

 fchouwd dan als de verbetering van een vermogen 

 dat hij vroeger bezat: vol geest, waarheid en nat- 

 viteit was daarom het antwoord aan den keizer 

 van Japan 9 dat de vernuftige CLAUDIUS zijnen 

 ASMUS in den mond heeft gelegd: we/k een toeftel 

 (vroeg de keizer) heeft men in Europa, om zich 

 in de poezy te volmaken ? Wij hebben daar 

 (was het antwoord) eenen fchonen kernel en cent 

 fchoone aarde , en eenen heiligen Godsdienst , Sire 1" 

 De keizer begreep dit niet, en vroeg andermaal, 

 wat ASMUS door poetcn verftond? en deze befchreef 

 nu dezelve : als reine kcifteenen , aan welke de 

 fchoone hemel en fchoone aarde en de heilige Gods* 

 dienst aanflaan , dat er de vonken uitvliegen" (13). 



Het denkbeeld , in het antwoord opgefloten , vor- 

 dert hier geene verdere verklaring , en is voorze- 

 ker bijna overal toepasfelijk. 



Geen wonder dan , dat ARISTOTELES alle poezij , 

 het heldendicht zelve. in deszelfs eerflen oorfprong 

 aan het voor de vuist dichten toekent: zeker is 

 het, dat de aloude Griekfche zangers zich in onbe- 

 fchaafde en ruwe , dithyrambifche toonen , nog in 

 zijnen tijd lieten hooren , en dat deze veraf waren 

 van den dichterlijken zin , die zich vroeger in 

 Athene ontwikkelde, toen koren uit mannen en 

 jongelingen, van onderfcheidene ftammen, aldaar 



op- 



