VOOR DEN VUIST DICHTEN. 305 



opgekomen, en nog met landelijk ftof bedekt, 

 hunne boerfche zangen voor den vuist aanhie- 

 ven (14). Geen wonder, dat bet oude Latium % 

 waar eens CICERO zoo heerlijk en zegepralend en 

 dikwerf onvoorbereid fprak , waar ARCHIAS , dien 

 zijne welfprekendheid vereeuwigde , reeds voor de 

 vuist dichtte (15), en waar later de jonge OVIDIUS, 

 zoo dikwerf, tot -ieders verbazing , onvoorbereid in 

 voetmaat zong (16); geen wonder dat Italic , vooral 

 federt de herleving der letteren , die menigte dich- 

 ters, door dit vermogen begunftigd, heeft opgele- 

 verd, die wij bij andere volken te vergeefs zoeken. 



Reeds in de eeuw van Paus LEO X wedijverden 

 een BRANDOLINI, MARONE en QUERNO, ja, LEO X 

 zelfs , met D'AQUITA en andere Italiaanfcbe Impro- 

 tifatoren van dien tijd , in de bekwaamheid , om 

 verzen voor de vuist in de Latijnfche tale te ma* 

 ken (17). 



Ook toen ademden en nog ademt de Latijnfcbe 

 en Italiaanfche zanger , zoo als weleer VIRGILIUS 

 en HORATIUS , onder een bijna altijd helderen hemel; 

 ook hem omringen nog de bekoorlijkfte landdou- 

 wen , en dekt hem bet liefelijkst lommer ; voor 

 hem ook ftroomen en vloeijen nog de kristallen 

 wateren van den Clitumntts^ de zachtvlietende Liris 

 en de fchuimende Aufidus-^ voor hem pralen nog 

 die bevallige heuvels en wijduitgegrekte vlakten 9 

 die bergen en valleijen , vvelke in de dagen vaa 

 Homes lettereeuw verrukten ; bruifende water* 

 vallen , ruifchende bronnen , betooveren nog overal 

 om ftrijd zijne zinnen, en ftorten in zijn geest en 



V 2 hart 



