VOOR DEN VUIST DICHTEN. 313 



Juichc, vaderland ! in uw moerasfen ! 



Door u wordt ook haar dienst gevierd ; 

 Der kunsten loof moog elders wasfen , 

 'c Rijst welig op uit uwe plassen, 

 En fpiegelt zicli in 't nat , dat door uw velden zwiert. 



De VONDELS zingen aan uw ftranden; 

 De HOOFTEN toovren door uw taal; 

 Uit hooger kring, uit lager ftanden, 

 Gaan opwaards geurige offeranden, 

 En jeugd , jablinde zelfs, draagc vrolijk de offerfchaal (33). 



Wat onze taal betreft , bij haar zijn (zoo a ^ s 

 DE GROOT te regt fchreef (34) ) , de woorden zoo 

 talloos als de gedachten; zij is het, die uit haren 

 eigen rijkdom vormt, verbindt en zamenftelt : die 

 onuitpiutelijke rijkdom in beteekenisfen, zinwijzjn- 

 gen , zin-nabootfende wortelklanken , en aan elkan- 

 der verwantfchapte woorden, bijna aan overdaad 

 grenzende , wordt nog telkens verrijkt met ooft , 

 dat op haren eigen bodem rijp gevvorden en ge- 

 plukt is. Geen voorwerp is bijkans denkbaar, 

 dat in onze taal niet zinnelijk uitgedrukt, en alzoo 

 door den waren dichter , wien de natuur het fiksch 

 penfeel in handen gaf, niet treffend kan worden 

 afgefchilderd ; zij is zoo dichterlijk als de meeste 

 der nieuwere talen (35). 



Maar zoo onze taal in zachtheid en welluidend- 

 heid , in harmonic en melodij , en alzoo in uuizikaal 

 vcrmogen, voor de Italiaanlchc wijkcn moet, wel 



nu, 



