GEESTDRJFT VAN DEN RUN STEN A AR. 339 



brengfelen wij het werk eens aangeblazen zangers 

 herkennen , ftroomen de verhevenfte gedachten toe , 

 die zich fnel en ongezocht in de treffendfte be- 

 woordingen kleeden. Als fchepper in het rijk der 

 fchoonheid gebiedt hij over ftof en vorm. Zijn 

 overftelpend gevoel ftort zich uit in hernelmelodij. 

 En terwijl hij ons wegfleept in verrukking, en 

 onze ziel aan zijne toonen kluis.tert , betreurt hij 

 alleen het onvermogen zijner taal , die zoo flaauw 

 en onvolkomen uitdrukt , wat in zijn binnenfte 

 gloeit , en , in zich zelven gekeerd , roept hij wee- 

 moedig uit: 



Ben ik 't hemel , ben ik 't wel, 



Wien het hart zoo floeg, 

 Wien het bloed zoo bruifend fuel 

 . Wien de pels zoo joeg? 



Neur ik ook ter vlugt een lied, 

 Waar men 't hart in hoort : 



Neen, dac zijt gij , zangen , niet 9 

 Mij in 't hart geftnoord! (*) 



Ik heb nog niet van de welfprekendheid ge- 

 waagd, en zou ik, van de kunften fprekende , haar 

 met ftilzwijgen voorbijgaan? Ik mag dit te minder 

 doen, omdat bij den redenaar de geestdrift voor 

 het ware en goede zich allernaauwst met die voor 

 het fchoone vereenigt. Het doel van den dichter 



ligt 

 i D U, 



Us 



