340 REDEVOERING OVER t>fc 



ligt niet buiten zijne kunst; hij betfoelt haar alleen, 

 hij bedoelt te dichten. Daarotii is bij hem de ftof 

 ondergefchikt aan den vorm, en kan hij onderwer- 

 pen bez?ngen, wier naakte voorftelling naauwelijks 

 onze aandacht zou verwerven 5 doch vvier dichtef- 

 lijke inkleeding ons bekoort en boeit. Maar van 

 den redenaar vorderen wij eene beftendige rigting 

 op de edelfte oogmerken van ons beftaan. Hij 

 nlag geene onderwerpen behandelen , dan het hooge 

 doel der welfprekeftdheid waardig. En waarin is 

 dit doel gelegen? Ja, de welfprekendheid fpreekt 

 wel. Doch waartoe ? om wel te fpreken ? Hoe I 

 die verhevene ernflige kunst, de goddelijke albe- 

 heerfchende welfprekendheid zou geen ander oog- 

 merk hebben 9 dan te vermaken of behagen , door 

 fchoone klanken het oor te ftreelen en de zinnen 

 te bekoren ? ' Neen ! tot hooger einden is deze gave 

 des hemels den fterveling verleend. De ware re- 

 denaar ftelt zich ten doel, anderen, te bewegen, 

 hunne harten voor al vvat goed en edel is te 

 winnen , of, om met HOOFT te fpreken, de mo- 

 gendheden der ziele te breidelen en te mennen naar 

 zijnen zin. Maar dit verheven doel zal hij nimmer 

 bereiken , zoo niet eene heilige geestdrift voor het 

 volmaaktfte fchoon, voor waarheid en deugd in zijn 

 binnenfte gloeit. Daarom leerden de Ouden te regt, 

 dat de redenaar een braaf, regtfchapen man moet 

 zijn , en dat het hart alleen welfprekend maakt. 

 Wie aan zijne rede den allesbezielenden adem eener 

 warme deugd- en waarheidmin niet kan mededee- 

 len , en dit gemis door vernuft en verbeeldihg* 



door 



