

GEESTDRIFT VAN DEN KUN'STENAAR. 343, 



plet ; en AESCIIINES , zelf in bewondering wegge- 

 ileept , riep zijne verbaasde leerlingen toe : wat 

 zoudt gif dan \vel gezegd hebben, zoo gij het ondier 

 zelve hadt gehoordi 



Het wordt tijd , dat ik eindige. Niet dat ik mijne 

 taak voltooid, mijne ftof uitgeput zoude achten. 

 Verre van daar, geeerde Hoorders! maar ik heb u 

 flechts vlugtige aanmerkingen beloofd, en ik mag 

 van uwe toegevende aandacht geen misbruik maken. 

 Met flaauwe trekken heb ik it de geestdrift van, 

 den kunftenaar gefchetst. Velen uwer zullen er 

 nicer bij gedacht en gevoeld hebben , dan mijne 

 tong in ftaat was uit te drukken. Aan dezen waag 

 ik het thans; wederkeerende tot het punt, waarvan 

 wij zijn uitgegaan ; met vrijmoedigheid waag ik het 

 thans aan dezen andermaal de vrage voor te leggen: 

 was het denkbeeld der Ouden, die den waren kun- 

 ftenaar van eene goddelijke aandrift bevangen hiel- 

 den, en door een hoogeren geest bezield en aan- 

 geblazen ; was het eene loutere herfenfchim , of lag 

 aan dit heerfchend gevoelen eenige waarheid ten 

 grondflag ? Maar wat vraag ik nog , M. H. ? Neen , 

 mijn gevoel bedriegt mij met. Uw aller antwoord 

 is eenftemmig : welken zin ook de oudheid aan deze 

 uitfpraak hechtte , het is waarachtig en onloochen- 

 baar: die vurige liefde, die brandende geestdrift 

 voor het ware , fchoone en goede , die den echten 

 kunftenaar bezielt, is iets goddelijks, is van he- 

 melfchen oorfprong. Zij is eene ftraal van het 

 licht der onfterfelijkheid , fchijnende in een geest, 



die, 



