1BTS OVER DE JODEN. 



gefchikter en des te vruclitbaarder voor de volgende 

 jaren te worden. Maar of de eerfte , namelijk , om 

 nimmer bij her zaaijen der landerijen af te wisfelen, 

 in den toenmaligen fraud des akker- en landbouws 

 even zoo gefchikt was , om goeden hoop voor eenen 

 voordeeligen en rijken oogst te doen voeden, 

 zoude men , geloof ik , met reden m'ogen betwijfelen. 

 Indedaad, bijaldien men gadeflaat, hoe, niet alleen 

 in ODS vaderland, maar ook in andere gewesten, 

 het voor de beste wijze van het land te bebou- 

 wen gehouden wordt, 'sjaarlijks met zaaijen af 

 te wisfelen , en eene reeks van zaden te bepalen , 

 die beurtelings de akkers vruchtbaar zullen maken ; 

 en men dan aanfchouwt, dat deze wijze van het 

 land te bebouwen de ftreelendfte verwachtingen 

 doet voeden, en de meeste vruchten doet voort* 

 brengen , zal men wel overtuigd worden 5 dat de 

 bepaling der Mozaifche wet, om altijd denzelfden 

 akker met hetzelfdc zaacl te bevruchten , niet voor 

 den landbouw voordeelig geheten mag worden. 

 Wilden de Joden hunne gewoonte getrouw nako- 

 men , zoo moesten zij dikwerf de onaangename onder- 

 vinding hebben, van in hunne verwachting van eenV 

 rijken oogst bedrogen en te leur gefteld te wor- 

 den; eene teleurftelling , die des te onaangenamer 

 werd , wanneer zij de landerijen hunner naburen 

 weelderig en prachtig rijke vruchten zagen voort- 

 brengen. Deze teleurftelling en de naijver, ge- 

 reedelijk tegen hunne naburen opgevat, welke, 

 door geene wetsbepaling verhinderd, hunne fchuren 

 met de vruchten hunner akkers vulden , moesten by 

 IX. D. a. R de 



