JRTS OVER DE JODEN. 257 



indien deze omflandigheid ook den reeds opgenomen* 

 afkeer vergrootte, en ook medewerkte , om het 

 bezit van landeigendom huti niet te doen beminnen* 

 En , wanneer het nu eens duidelijk is, dat de 

 Joden voor den land- en akkcrbouw afkeer moesten 

 opvatten, en het him daarenboven bijkans onmoge- 

 lijk moest zijn , daarin wel te flagen 9 dan is het 

 ook niet vreemd, dat zij geene groote waarde 

 aan het landeigendom hechteden en bijgevolg zich 

 niet beijverden hetzelve te verkrijgen. Naardien 

 nu , zoo als wij reeds zoo even gezegd hebben , 

 althans in den aanvang, de verpligtingen van 

 het leenftelfel alleen en bij uitfluiting aan het bezit 

 van landeigendom waren /verbonden , in welk bezit de 

 grootfte , de voile eer (*) gelegen was ; en naardien 

 toen alle betrekkingen alleen uit zoodanige bezit- 

 ting haren oorfprong verkregen 9 zoo moesten , na- 

 tuurlijkerwijze , de Joden, geen landeigendom be- 

 zittenSe noch begeerende, niet flechts van alle die 

 regten verftoken blijven , maar ook die verpligtin- 

 gen, waaruit het leenftelfel beftond, niet behoeven 

 op zich te nemen, en zij moesten alzoo uirgefloten 

 bliiven uit de fchakel des hen ft elf els , welke toen 

 den band der maatfchappij uitmaakte. 



De uitfluiting der Joden uit de krijgsdienst 

 verhinderde ten andere hunne opneming in de 

 fchakel des leenftelfels. De krijgsdienst immers 

 was het hoofdvereischte, om daartoe te behooren. 

 De verpligtingen, die de leenman zijnen leenheer 

 verfchuldigd was , verpligtingen , die aan alle , zoo- 



wel 

 (*) Zie HULLMAN, Staedtew. enz, II, p. 219 en volg. 



R 2 



