IETS OVER DE JODEN. 



der dcs landheers , had het oppertoezigt in 

 zaak, en het is ook waarfchijnlijk, dat de^e , in 

 geval van misdrijf van eenigcn Jood, den misdadi- 

 ger ondervroeg , en de firaf tegen hem uitfprak. 

 Hieruit laat zich dan ook begrijpen , dat, toen na* 

 derhand het vcemgeregt in Duitschland aan zoove- 

 len angst inboezemde , de Joden evenvvel niet voor 

 hetzelve geroepen konden worden (*) : omdat zij , 

 ineerendeels als hoorige lieden befchouwd, voo? 

 het hofgeregt van hunnen landheer gebragt moesteii 

 worden, en door dit alleen konden worden veroor- 

 deeld. 



Voorts blijkt het ten duidelijkfte uit de afwisfe- 

 lingen, die in de gebruiken ten aanzien der Joden 

 plaats grepen , en welke alien op te tellen en bij 

 een te zamelen overbodig is, dat de willekeur des 

 landheers hier de eerfte wet was, van wiens gunst 

 het afhing, op welk eene wijze de Joden moesten 

 worden behandeld. De verfcheidenheid, die in den 

 poiitieken toefland der Joden kan opgemerkt wor- 

 den , laat zich dan ook zeer gemakkeltjk verklaren , 

 en hieraan mag dan ook worden toegefchreven , 

 dat het onmogelijk is vaste bepalingen op te ge- 

 ven, die overai , evenzeer werden nagekomen. 



Ondertusfchen zal hetgeen over den toeftand 



der 



sprang der P 'aderlandscJie Regten , beweert, dat de 

 Collatlo legum Mosaicarwn et Romanarurn ten dienfte 

 der Joden ingerigc zij. Ik houde dit boek veeleer voor 

 eene wetenfchappelijke en oppervlakkige vergelijking 

 der beide wetgevingen. 

 (*) EICHHORN , a. p. 421. 



