REDEVOERING OV^R 



redenarcn k'ennen wij niet, die daarvan nog dage- 

 li'ks , vooral dp den kanfel en voor de regtban- 

 ken, door dagelijkfche oefeningen daartoe allcngs 

 bekvvaam geworden , de heeriijkfte proeven ople- 

 veren ! 



De redenaren van het oude Griekenland en van 

 Latium , om die reden dan ook welligt niet meer 

 uitfluitend onze d&iige voorbeelden en meesters in ' 

 de welfprekendheid, verkeerden hieromtrenc voor- 

 zeker in gunftiger omftandigheden dan die van la-. 

 teren tijd. 



Krachtiger dan op onze zielen moesten hunne, 

 als gevleugelde , alles vvegHepende woorden en wei- 

 luidende volzinnen op de zielen hunner toehoorders 

 werken: bij hen had de kunst van fchrijvcn minder 

 en die van drukkcn in het geheel niet, de ver. 

 beelding en denkkracht van fprekers en hoorders , 

 door levenlooze teekenen helpen verzwakken : het 

 oog en het oor zag en hoorde niets, dan de ge- 

 baarden, het gelaat, de welbefpraakte lippen, en de 

 alles overmeesterende klanken en woorden hunner 

 DEMOSTENESSEN en CICERO'S: dit alles was voor 

 den luisterenden aanfchouwer levendig en bezield : 

 voor hem fmolten dan ook de makers en derzelver 

 gewrochten als het ware ine'dn : men zag en hoorde 

 den redenaar, en dacht aan geene onderfcheidirg 

 tusfchen hem en zijne rede (i). 



Wij daarentegen , terwijl wij het gefprokene hoo- 

 ren , hebben het gefchreverte en gedrukte altijd eeni- 

 germate voor onzen geest : zoo wordt bij ons de 

 fcunllenaar v^n het voortbrengfel zijner kunst aU 



het 



