VOOR DEN VUIST DICHTEN. 



het ware gefcheiden, en wij kunnen ons derhalve 

 niet, gelijk de ouden, met den redenaar en hetgeen 

 hij fpreekt, ongeftoord en bij uitfluiting bezig 

 houden ! 



Ten clezen opzigte ftaat de hedendaagfche dichicr 

 met den hedcndaagfchen redenaar gelijk: ook bi.j 

 den befchaafden hoorder zijner zangen is de kracht 

 der verbeelding door al het gefchrevene en gedrulue 

 vooraf beletnmerd en verzwakt: inaar groot is dan 

 ook voorzeker bet kunstvermogen van den dichter , 

 dien het gelukken mag, ondanks dit alles, het ge- 

 voel zijner hoorders gaande te niaken, hunne ver- 

 beelding te ontviammen , en beide met-cle zyne te 

 doen ine'e'n fmelten, 



De redenaar toch moge , voor de vuist fprekende , 

 even als de dichter, die improvifeert , gebonden 

 zijn aan die overeenkoinst van woorden en zaken , 

 waardoor iedere uitdmkking en volzin levendiger, 

 zinnelijker en krachtiger vvordt ; hij moge , even als 

 die dichter , in acht moeten nemen die bevallige 

 plaatfing van woorden 4 en 'die bekoorlijke bouw van 

 zinfneden, die, het gehoor ftrelende , den toehoorder 

 een aangenaam en zinnelijlc vvelgevallen verfchaft! 



Hoogere, grootere vereischten vvorden bij den 

 dichter , die zich onvoorbereid in zangen zal doen 

 hooren , gevorderd. Bij zeer vele kundigbeden , die 

 hij zoo min als de redenaar of eenig andcr dichter 

 ontberen kan , moet hij , even als dezc , eene vol- 

 komene vrijheid en rustelooze werkzaamheid in 

 denkcn, vergelijken en oordeelen , verkregen heb* 

 ; hij moet het ware, groote eji fqljoone, in al 

 T 5 dci- 



