VOOR DEN VUIST DICHTEN. 297 



brengfelen van den gewonen dichter : zal hij dien 

 naam verdienen: moeten wij het gevleugelde paard 

 en de geestvervoerende wateren van de hengftebron 

 der ouden verwezenlijkt zien. 



Maar tot meer dan dit alles is hij gehouden, die 

 als dichter improyifeert. 



Hij moet het opgegeven onderwerp eensklaps in 

 al deszelfs omvang , beftanddeelen , kleuren en beel- 

 den , denken , gevoelen , en tegelijk zedelijk en 

 zinnelijk aanfchouvven ; hetgeen hij alzoo denkt , 

 gevoelt en in zijne gloeijende verbeelding ziet, 

 moet hij in maatgezang en rijm niet alleen, maar 

 ook geheel onvoorbereid en zonder eenige over- 

 weging, op hetzelfde oogenblik van vlugge welbe- 

 fpraakte lippen kunnen doen afvloeijen. De rede- 

 naar, het zij hij voorbereid of voor de vuist fpreekt, 

 draagt geene kluisters van zangmaat of rijm. De 

 gewone dichter heeft tijd ter overdenking, omzet- 

 ting en befchaving: deze moge aan de kunst en 

 den fmaak, welke hem genoegzamen tijd ter overwe- 

 ging Het, de heerlijkfte zangen verfchuldigd zijn, 

 de improvifator daartegen is geheel aan de natuur 

 en aan de magt van het oogenblik overgelaten en 

 onderworpen. 



Maar zouden het welligt niet juist deze klnisters , 

 die nooddwang van het oogenblik zelve zijn , welke , 

 hem tot die hoogte zijner wonderbare kunst op- 

 voerende , hem alzoo zelfs voorregten boven den 

 op zijn gemak zamenftellenden dichter geven ? 



^Van waar" (vraagt een onzer geleerde landgenoo- 

 ten) (aj 5 , het poetifche, dat de taal der menfchcn , 



die 



