VOOR DEN VUIST DICHTEN. 299 



vermeerderd wordt (4). Hier beroep Ik my op 

 elken dichter die mij hoort! hij zegge , of met bij 

 hem , wanneer hij in zijnen leunir.gftoel zamen- 

 ftelt, dikwerf het gevleugelde paard als met bit en 

 toom bekneld, en hij zelve verhinderd wordt zich 

 uit de Castalifcht bron vrij en onbelemmerd en 

 met voile teugen te laven, en of niet alzoo dik- 

 werf de ligchameUjke beweging voor hem de Pe- 

 gafus was, die hem tot het hooge heiligdom der 

 zanggodinnen opvoerde. Het ligt alzoo in den aard 

 der zaak, dat, indien al dc dtchter, die zijne zangen 

 fchrijft, zoo Jevendig kan gevoelen, als hij die voor 

 de vuist dicht, de laatfte, door niets werktuigelijks 

 wederhouden , aan geene kunstregelen, aan zijn 

 onderwerp alleen denkende , zich door dat onder- 

 werp alleen laat bezielen ert oppermagtig beheer- 

 fchen: dat hij daarenboven , opgewekt door hetgeen 

 hem omringt, en alien die hem hooren, zich le- 

 vendiger , vuriger , wegflepender moet ktmnen uit- 

 drukken, dan de gewone zanger: hiervan daan dat 

 groote dichters zich onder het zamenftellen aan 

 geen misflag of afwijking van eenige kunstregelen 

 bekreunen, maar in de warmte van hun gevoel en 

 verbeelding flechts voortfchryven , en dichten en 

 fchilderen , hetgeen zij dachten , gevoelden en in 

 hunne verbeelding zinnelijk aanfchouwden ; gerust 

 dat de befchavende hand der kunst, in kouder 

 oogenblikken, de te welig uitgefchoten ranken ge- 

 noeg, zoo niet te veel, zal befnoeijen. 



Zou het daarenboven gecne waarheid zijn , dat 

 beiden, gevoel en verbeelding , vereischten , die der- 



zel- 



