394 OVER JUSTUS VAN EFFEN- 



deringen , . of voor de verccnigJe krijgslieden aan- 

 heft. Van de waarheid cter verfchijnfels zelve ge- 

 tuigde JOB bij de Hebreeuwen ; HOMERUS , SAPPHO , 

 ARCHILOCHIUS en piNDARUs bij de Griekeii ; de 

 Fescennynfche en Afdlaanfche, verzen bij de Ro- 

 meinen ; de Troubadours eindelyk , de romancen- en 

 balladendichters, gelijk de minnezangers in de 

 middeleeuwen , die alien zeer lang v66r het ont- 

 ftaan, niet van een welluidend en bevallig, maar 

 van een dragelijk proza gebloeid hebben, Tot nu 

 toe hebben wij van pas gevormde natien gefproken; 

 doch hoe komt het, dat ook in de talen van reeds 

 geheel ontwikkelde volken hetzelfde verfchijnfel 

 zicli doet befpeuren ? Men werpe het oog flechts 

 op Engeland^ waar SHAKESPEAR en MILTON reeds 

 gebloeid hadden, toen TILLOTSON, LOCKE en AD- 

 DISON het proza tot allerlei iborten van ftyl ge- 

 fchikt deden worden, op Duitschland, waar HALLER 

 en KLOPSTOCK aan LESSING vooraf gingen, op 

 Frankrijk zelfs, waar de MALHERBE'S en COR- 

 NEILLE'S v66r de BOSSUET'S en FENELON'S leef- 

 den : eindelijk op ons vaderland , waar althans de 

 zuivere, nette en befchaafde taal des gemeenen 

 levens eene voile eeuvv later verfcheen, dan de 

 bloem der poezij, die het hoofd van VONDEL en 

 den grooten Drosfaart van Muiden verfierde. 



De reden van clit verfchijnfel zal wel gedeekelijk 

 in de groote raoeijelijkheid liggen (grooter dan men 

 zich doorgaanvS bij eene oppervlakkige befchouwing 

 voordelt) om allerlei foorten van onderwerpen naar 

 den aart te behandelen, en, waar het vereischt 



wordt , 



