OVER JUSTUS VAN EFFEN. 395 



wordt, deftig, of (lout en vcrhcven, of bloenuijk 

 en luimig en geestig, doch altijd gcpast en nimmer 

 onedel te zijn. De dichtkunst is eigenlijk eene 

 verrukking , die ons boven ons zelve voert , en die 

 eene meer of min gelijkfoortige ftemming van den 

 hoorder of lezer vereischt; alles wat proza heet 

 is onderworpen aan een' onverbiddelijken regter, 

 aan het wikkende koele verftand. CICERO vindt 

 zelfs, dat, uit hoofde der meerdere moeijelijkheid , 

 het getal der goede redenaars, zoo bij Romeinen 

 als Grieken, minder was dan dat der dichters. 

 Ziedaar waarom het edele , welluidende en kiesch 

 getneenzame proza , zoo bij ons als bij andere na- 

 tie'n , als de voltooide befchaving der taal 9 eerst na 

 de vorming der dichtkunst verfchijnt. 



Gij zult misfchien, Geachte Hoorders! mij met 

 zekere bevreemding der oorfprong van ons proza 

 zoo laat zien ftellen , en waarfchijnlijk aan COORN* 

 HERT , althans aan HOOFT en deszelfs voortreffelijke 

 Nederlandfche Gefchiedenis, aan BRANDT en diens 

 DE RUITER denken , als aan twee in hunne foort 

 onovertrefbare en waarlijk klasfieke gevvrochten, 

 die het Nederlandfche proza altijd tot eer hebben 

 geftrekt. Ik ontken zulks niet : maar gij zult mij 

 toeftaan , dat dit proza , althans dat van HOOFT , 

 niet datgcne is, hetwelk wij in de taal des gewo* 

 nen levens en des befchaafden omgangs gevvoon 

 zijn te fpreken. HOOFT was oneindig geestig, maar 

 hij vormde zich een' eigen' prozaftijl naar het Latijn , 

 gelijk een' dichterlijken naar het Italiaansch. Zijn 

 gefchiedftijl houdt bijkans het midden tusfchen proza 

 Cc 2 ^n 



