OVER JUSTUS VAN EFFRN. 397 



miskenbare verdienften, en in werwil der fchit- 

 terende vonken, door meer dan e*dn Genie ver- 

 fpreidt, opmerkt, was gebrek aan ontwikkelden 

 fmaak. Het zou niet moeijelijk vallen , uli'eden uit 

 de werken van alle onze dichters en prpzafchrij- 

 vers , HOOFT , VONDEL , CATS en ANTONIDES niet 

 uitgezonderd , daarvan de tastbaarfte bevvijzen te 

 geven. De voorftelling van het reusachtige had 

 fomtijds nog met gezvvollenheid , die van het af 

 zigtige met de meest walgelijke uitdrukking plaats. 

 Hetgeen de Franfchen noemen : frapper plutdt fort 

 que juste , fcheen een grondbeginfel dezer fchrijvers 

 in dichtmaat en ondicht te zijn. Men rekene zulks 

 echter niet in het bijzonder aan onze dichters en 

 prozafchrijvers als een gebrek aan; het grootfte 

 dichterlijke genie der nieuwe tijden , SHAKESPEAR , 

 de tijdgenoot van onzen SPIEGEL , en ook nog van 

 HOOFT, was daarmede niet minder befmet. Terwijl 

 nu de dichterlijke taal , door hare verheffing boven 

 het gewone leven, voor dit gebrek (hoezeer het 

 altijd een gebrek blijve) nog eenigzins meer ver- 

 fchooning vindt, en men haar voor ftoutheid en 

 kracht des noods een weinig gebrek aan kieschheid 

 vergeeft; zoo is dit echter bij het proza het geval 

 in geenen deele. Hier (luit het gemeene, het wal- 

 gelijke, het onkieiche, of ook het gezwollene, het 

 onnatuurlijke , het reusachtige , meer nog dan in 

 dichtmaat. Van daar dat de voortbrengfelen van 

 het Nederlandfche proza in de zeventiende eeuw, 

 cnkelde meesterftukken uitgezonderd , ons bij het 

 gem is dier fchoanheden van den eerflen rang, well^e 

 Cc 3 aan 



