OVER JUSTUS VAN EFFEN. 



aan HOOFT, aan VONDEL en ANTONIDES zoo veel 



deden vergeven , ondragelijk voorkomt. Men trachtte 



ook in proza door perfoonsverbeeldingen , door 



volgehoudene leenfpreuken en andere figuren dichter- 



lijk te zijn , en vergat dus de grenzen 9 die de goede 



fmaak aan de twee hoofdfoorten van fchrijfftijl ge- 



biedend aanwijst. De thans zoo bloeijende kan- 



felwelfprekendheid lag volkomen ter neder. He- 



breeuwfche , Griekfche en Latijnfche aanhalingen 



waren op den predikftoei geene zeldzaamheden ; de 



taal was doorgaans plat, gemeen, of met fcheld- 



woorden en anathema's tegen andersdenkenden rij- 



kelijk gekruid. De taal der pleitzaal was, gelijk 



die der ftaats- en geregtelijke flukken, geheel door 



bastaardwoorden ontfierd; ik behoef u flechts , wat 



liet eerfte betreft , op den eerften den besten predik- 



bundel uit die eeuw, zoo verre zij nog aan de 



vergetelheid ontfnapt zijn (met weinig uitzonderin- 



gen) en wat de tweede aangaat, op de brieven van 



DE WITT en zelfs op het anders zeer goede pleitge- 



ding van SIMON VAN MIDDELGEEST , ons door den 



Ilcer SCHELTEMA medegedeeld , te wijzen. ,,Treedt 



men," zegt de Hoogleeraar YPEY, in zijne voor- 



trefFelijke Gefchiedems der Ncdcrlandfche, taal 9 



trccdt men buiten den kring der voornaamfte 



dichters , zoo befpeurt men O n ^et begin der 



achttiende eeuw) allerwege over de Nederlandfche 



Ictterkunde een' zwaren nevel verfprcid. Men 



M fchreef over onderfcheidene wetenfchapsvakken , 



M en in onze moedertaal veel meer dan vveiecr, 



*, docli op eene wijze, die ons verbaasd doet fiaan 



over 



