OVER JUSTUS VAN EFFEN. 399 



over de heerfchende onkunde te dezen opzigte, 

 Geen der fchrijvers bijkans fcheen er om te den 

 ken, dat men, om zich in eene levende taal wel 

 uit te drtikken , fpraakkunftige regelen had in 

 acht te nemen , welke zij anders, ten aanzien 

 deroude doode talen,zeer wel kenden. Hoe groot 

 een gebrek, niet alleen aan gezond verftand, 

 maar ook aan jutst oordeel en kiefchen fmaak! 

 De taal der regtsgeleerden was half flecht Latijn t 

 w en half flecht Nederlandsch. De geneeskundigen 

 fchreven gelijk de wijsgeeren (fchoon zij zelden 

 w de pen in het Nederlandsch gebruikten) wel 

 eene meer zuivere, maar toch zeer armhartige 

 ^ taal. En de godgeleerden ! waariijk de taal 

 was zoo flecht, als zij bij mogelijkheid zijn kon, 

 ^ niet alleen plat en laag , maar onoordeelkundig 

 opgevuld met allerlei fchoolfche , uit de wijs- 

 M geerte der Grieken en Romeinen herkomflige 

 kunsttermen , en zonder fmaak opgefierd met aller- 

 lei Griekfche en Romcinfche fpreuken , welke 

 ,, men fomtijds in het Nederlandsch tevens ver- 

 taalde. maar ook foms niet." (*; 



De oorzaak van dit gebrek aan een' zuiveren 

 ftijl fchijnt grootendeels in de eenzijdige en al te 

 uitfluitende beoefening van het Latijn te moeten 

 worden gezocht. Dezelfde fchryver, wien wij zoo 

 even, aanhaalden, doet ons zien, dat men aan de 

 hoogefcholen , ja we! lesfen over de welfprekendheid 

 gaf, maar over de Latijnfche alleen 5 en wel flechts 



aan 



(*) YPEY, Geschied. derNedeti. Taal, bl; 502 504. 



Cc 4 



