OVER JUSTUS VAN EFFEN 405 



aan een bedorven hof, en noch vleijers , noch 

 flechte dichters, noch kwaadfpreeldters ontzict,doch 

 niet uit vvrok regen de menfchen , niaar uit afkeer 

 van hunne ondeugden. Het was in den fpectatorialen 

 trant, waarvan wij ftraks meer zullen zeggen, en 

 de pas zeven en twintig jarige jongeling durfde in 

 eene , hem vreemde taal , het pas geopende fpoor 

 der ADDISONS en STEELES betteden. Fijne fatire 

 wisfelt daarin af met verhevenen ernst; ik behoef 

 van de eerfte flechts aan te ftippen, (*) zijne ver- 

 toogen ten voordeele van het erflijke koningdom , 

 hetwelk wel den een weinig eenzijdigen Reptibli- 

 kein verraadt, doch ook vol is van waarheden , 

 die in onzen tijd nog bij zekere lieden van toe- 

 pasfing ziin. Van de meer ernftige is de korte, 

 maar uttftekende loffpraak op den onvergetelijken 

 held van Oranje^ JOAN WILLEM FRISO. Nog veel 

 meer bewijzen van 's mans uitftekend vernuft zou 

 ik kunnen aanvoeren ; doch daar dit werk oorfpron- 

 kelijk in de Franfche taal is gefchreven, behoort 

 het eigenlijk niet tot ons onderwerp. Bezien wij 

 nog kortelijk zijne andere fchriften. Hij bragt het 

 beroemde Vert elf el van de ton, van SWIFT, het- 

 welk de Engelfchen voor onvertaalbaar hadden 

 verklaard, meesterlijk in het Fransch over, fchreef, 



met 'S GRAVESANDE , JONCOURT en DE SALLENGRE , 



het destijds beroemde ttjdfchrift le Journal Litte*- 

 raire^ en naderhand la Bagatelle , behalve verfchei- 



dene vertalingen. 



Doch 



(*j Misantrope, III D. bl. 142 - 153. IID.bl. 2130. 

 Vert, van LE CLERCQ. 



