410 OVER JUSTUS VAN EFFEN. 



Nederlanders hetzelfdc volk uit te maken, terwijl 

 by van zich zelve verklaart : M'yn oordcel is , 

 dat onze natie die hoogachting wezenlijk, en 

 zelfs boven alle andere meest geachte volken 

 v verdient, zoodat, indien mij de keur kon gege- 

 ven worden , ik denken zou door de reden ge- 

 n dwongen te zijn , een Nederlander te willen 

 wezen." Hij verdedigt onzen landaart tegen de 

 zoo gevvone en toen reeds afgefletene befchuldi- 

 gingen van gierigheid en lompheid, en tegen de 

 lasteringen van eencn duisterling, in opzettelijke 

 vertoogen. Hij handhaaft de zelfflandigheid onzer 

 letterkunde , en vooral van ons treurfpel , tegen de 

 flaaffche navolging der Franfchen. 



Omtrent de godsdienst dacht hlj niet minder 

 edel. Het is waar, men trachte, gelijk wij gezien 

 hebben , zijne beginfelen aan dien kant te lasteren , 

 omdat hij in de hoogfte mate verdraagzaam onnrent 

 andersdenkenden en onbekrompen dacht , en deze 

 lastering was in dien tijd nog veel gemakkelijker 

 dan tegenwoordig, daar zoo velen nog zeer ge field 

 waren op onverfchillige vormen , op het buigcn 

 van zijn hoofd als eene bieze, op lange gebe- 

 den> terwijl zij de huizen der vrome weduwen 

 opaten , en op uiterlijke plegtigheden , die tot het 

 wezen der godsdienst niet af- noch toededen. Het 

 was tegen deze, dat hij (in het side vertoog des 

 eerften deels) die uitnemende verhandeling in het 

 licht gaf, over de verfchillende foortcn van ware 

 of valfche vromen; ,,fommigen zijn fijn en niet god- 

 ,,vruchtig$andcren fijn on godvruchtig tevens, anderen 



we- 



