OVER JUSTUS VAN EFFEN. 417 



nicest opgemerkt had in eene onzcr landfchappen, 

 die het meest van adel overvloeit, en dat ik daar, 

 in verfcheidene aanzienlijke huizen , moeders gezien 

 had, die, met hare adelijke dochters verzeld, en 

 geholpen door karaeniers en dienstmaagden , zich 

 met vlijt en ijver kweten van hetgeen in het op- 

 doen van het linnen de ^grootfte handigheid en 

 zindelijkheid vereischt. Dat diezelfde dames niet 

 alleen nu en dan zich naar de keuken begaven , 

 om te zien , hoe zich alles daar gedroeg , maar 

 zelfs dikwijls hare teedere handen aan het werk 

 floegen, om eene goede fchotel gereed te maken, 

 en hare koks in hunne eigene kunst te onderwij- 

 zen. Op dit openhartig verhaal zagen de toehoor- 

 ders elkander met zulk eene verbaasdheid aan , als 

 of zij van de daden van Hottentotten en menfchen- 

 eters gewag hoorden maken, en 5k verbeeldde mij, 

 aan de fprekende oogen van fommige dames, te 

 kunnen merken, dat zij al zoo lief hare armen 

 en beenen met darmen van geflagte dieren zou- 

 den hebben willen oppronken , dan zich aan eene 

 zoo verinaak roovende flavernij te verbinden. Deze 

 onzedelijke verachting onzer landswijze , hoe ver- 

 wonderlijk op zich zclve , zal echter geene ver- 

 wondering baren bij diegenen 5 welke door eene 

 beredeneerde ondervinding geleerd hebben, dat de 

 indruk der gewoonte op het menfchelijke getiioed 

 weinig in kracht verfchilt van het klaarfte licht , 

 met hetvvelk de onderiochte waarheid onze zielen 

 beftraalt. Wanneer wij van kindsbeen af de onge- 

 , Dd 5 rijmd" 



