420 OVER JUSTUS VAN EFFEN. 



nieuvv verjaagd; fommigen gingcn nu eene toeviugt 

 zoeken in Holland , vvaar zij de onuitputtelijke 

 liefdadigheid der natie ook nu vveder in ruime mate 

 ondervonden. Meer dan drie tonnen gouds wer- 

 den ten hunnen behoeve verzameld , vvaarvan het 

 toen zoo bloeijende Amflerdam alleen honderd 

 drie en dertig duizend guldens opbjgagt , iets het* 

 vvelk de behoeften der Waldenzen ver overtrof. 

 Het was, om dit fchitterend blijk van weldoen te 

 doen gedenken 9 dat VAN EFFEN dit vertoog ftelde , 

 waarin zich zijne ganfche edele ziel in de bemin- 

 nelijkfte gedaante vertoont , en de aandoeningen , 

 die zijn gemoed overftelpten, zich lucht gaven in 

 de edelfte taal. Hoort dus zijne dankzegging, uit 

 naam van menfchelijkheid en godsdienst a aan zijne 

 landgenooten gedaan, waarmede ik deze voorlezing 

 zal befluiten, en vergelijkt deze taal en dezen ftijl 

 met de zoo bij uitftek gebrekkige dichterlijke en 

 proza'ifche voortbrengfelen zijner ttjdgenooten. Het 

 vertoog is van 24 September 1731. 



Niels heeft uw geluk grootfcher , dan dat het u 

 in ftaat jlelt om aan velen wel te doen; niets heeft 

 ttw inborst beter 5 dan dat gij zulks wih" Dit was 

 de treffelijke en krachtige lofhuting, welkc CICERO 

 aan CESAR gaf, wanneer hij, als overwinnaar, na 

 langdurige en bloedige burgerlijke oorlogen, door 

 goedaardigheid zocht te herftellen, hetgeen hij door 

 ecrzucht had in ver warring gcbragt , en door op* 

 gehoopte weJdaden zijne bitterfle vijanden tot zijne 

 vrienden trachttc tc maken. Met is eene loftuiting , 



die 



