OVER JUSTUS VAN EFFEN. 423 



Die medelijden, hetwelk een wezenlijk lijden 

 is in zeker opzigt, is wel geene aangename ge- 

 (leldheid. Maar gelijk er een lagchen is , achter 

 hetwelk bitterheid fchuilt ; zoo is er ook eene 

 foort van droefheid , welke met eene inwendige 

 vreugd en vergenoeging verzeld is. Koopt men 

 niet dikwijls tranen in een treurfpel? Zoekt men 

 daar niet met gretigheid de opwekking onzer ge- 

 vocligheid voor eene ongelukkige en verdrukte ver- 

 dienfte? Wanneer onze mededoogendheid door 

 wezenlijke ellende wordt gaande gemaakt, kannen 

 wij liet rommelen onzer ingewanden, van niets 

 anders dan barmhartigheid , met eene innige ge- 

 neugte gevoelen. Terwijl uiterlijk onze verteederde 

 oogcn onze wangen bedauwen, verheugen wij ons 

 inwcndig over de meiifcheUjke zachtheid van onzen 

 inborst: wij wenfchen ons zelve geluk met onze 

 levendige gevoeligbeid voor onzen evenmensch , 

 wij vergrooten onze achting voor ons zelve; en 

 geen aanwas van fchatten kan, in eene welgeftelde 

 ziel , dat genoegcn baren , hetgeen fpruit uit eene 

 welgegronde liefde en achting voor onze eigene 

 waardij. Doch zoo uit dit lijden zelfs zachte en 

 verkwikkende druppelen van vergenoeging in een 

 gevoelig gemoed gertort worden , door wat eene 

 onuitfprekelijke aandoening van eene met de ziel 

 vereenigde aangenaamheid moet men niet geraakt 

 worden, als men zich van dit lijden outlast, door 

 anderen. daarvan te ontlasten; als men in bedrukte 

 gemoederen , op eene vvijze , die de goddclijke goed- 



heid 



