424 OVER JUSTUS VAN EFFEN. 



hcid ccnigzins afbeeldt, in plaats van (mart, troos- 

 teloosheid, kwijning en wanhoop hoop, troost, 

 verkwikking en vretigde doet opborrelen. In die 

 heugelijke verandcring neemt een teeder weldocner 

 op het levendigst deel in de gevoelens door hem 

 verwekt ; hi] zclf vvordt vcrtroost , verkwikt, opge- 

 beurd, met blijdfchap vervuld, en hetgeen hem met 

 het innigfle genoegen overftroomt , is het gevoelen 

 dat hij zelf van zoo eene liefelijke verwisfeling de 

 dcugdzame oorzaak is. Laten vvij ons onzc ^e- 

 loofsgenooten eens verbeelden in dat (lip des tijds , 

 vvanneer zij uit onze handen dien overvloedigen , en 

 hunne vervvachting te boven gaanden bijftand zulleii 

 ontvangen." 



,,Tk zie hen vervvonderd, verbaasd, hunne oogen 

 naauwelijks geloof gevende. Ik zie afgematte en 

 vermoeide ligchamen, federt een geruimen tijd aan 

 de ongefteldheid der lucht blootgefleld, op het 

 fpoedigfte gehuisvcst , en met klecderen voorzien. 

 Ik zie den grijsaard, zijn eigen 'leed, en dat van 

 zijn gcliefd huisgezin torfchende , en onder dien 

 last bezwljkende , het Jcven , hetwelk hem ondra- 

 gelijk was ,\met vermaak -weder aannemen. Ik zie 

 de verkvvljnde moeder, die tot nog toe aan haren 

 kwijnenden zuigeling niet dan teedere tranen heeft 

 kunnen geven , door een nieuw voedfel verkwikt 

 en verfterkt , en weder in flaat gebragt om haar 

 wicht (haar door de droefheid zelfs dierbaar ge- 

 worden ,) te laven en te verfterken. Ik zie de 

 ganfche menigte zich ondereen mengen , uit de on* 



der- 



