OVER JUSTUS VAN EPPEN. 425 



derlinge vrcugde nieuwe vreugde rapen, elkander 

 omhelzen , in wederzijdfche tranen van blijdfchap 

 verfrnelten, den hemel verheerlijken , zich zelve 

 vergeefs trachten te voldoen, met hunne dankbaar- 

 heid Jegens God en hunne trouwe geloofsgenooten 

 te uiten; ik zie hen aan de Goddelijke regtvaardig- 

 heid en goedheid de zorg, van hunne weldoeners te 

 vergelden , opdragen. Indien deze verbeelding alleen 

 genoegzaam is om vreugdetranen uit de oogen te 

 perfcn , wat zoete beweging , wat liefelijke .aandoe- 

 ning zouden het levendig en tegenwoordig voor- 

 werp in de getroffene gemoederen der weldoeners 

 zelve niet veroorzaken? Wat dankbaarheid zouden 

 zlj niet gevoelen jegens den hemel en hunne eigene 

 deugd , aan welke beide zij die onuitfprekelijke aan- 

 doening zouden verfchuldigd zijn? Hoe zouden zij 

 door de innigfte zielevreugd niet aangefpoord wor- 

 den, om door aaneengefchakelde weldaden zoo een 

 dierbaar genoegen zich eigen te maken ?" 



Na eene uitweiding over de Joden, die bij deze 

 gelegenheid door weldadigheid bijzonder moeten 

 uitgemunt hebben, en over de vervolgers der on- 

 gelukkigen , eindigt deze fchrijver (en wij met 

 hem) aldus : Wat een onwaardeerbaar geluk is 

 het daarentegen voor ons, in een land geboren te 

 zijn, hetwelk de vrijheid van geweten tot een 

 pnwrikbaren grondflag gelegd heeft, in eene religie 

 te zijn opgevoed, die op eigen onderzoek, als op 

 haar eerfte beginfel , (leunende , geloof en over- 

 tuiging alleen aan de reden , en aan de godde- 

 IX. D. 3* Ee H> 



