B. P. VAN WESELE SCHOLTEN. 429 



en kinderen, die hij ontmoette, en tevens vernam, 

 dat ik latijn leerde , zoo had hij de goedheid mij bij 

 zich te noodigen, om eens wat, zoo hij het noemde, 

 zamcn te lezen. Bit was zoo zijne gewoonte. Ik 

 ben de eenige niet die getuigen kan van *s mans wel- 

 willendheid, om jonge lieden ten wegwijzer te ver* 

 flrekken en aan te vuren, in het beoefenen der oude 

 letteren. Nimmer hield hij op (zoo als de Heer 

 COLLOT D'ESCURY van hem zeide,) de vruchten 

 zijner kennis aan hen 9 die hetzelfde doel hadden , 

 gulhartig mede te deelen." Ook gij, waarde vriend, 

 hebt de rrjkfte vruchten van zijn onderwijs mogen 

 plukken. Ik herinner mij nog duidelijk, in welk een 

 nieuw licht mij de oude fchrijvers , die ik toen ver- 

 ftaan kon, voorkwamen, toen die levendige, opge- 

 ruimde man mij daar, met die geestdrift, hem zoo 

 eigen, gedeelten uit CICERO en de Romeinfche dich- 

 ters opzeide, en er mij de fchoonheden van deed 

 gevoelen. ' Naauwlijks had ik de eerfte gronden van 

 het Grieksch gelegd, of daar komt hij met den eeni- 

 gen, zijnen vriend boven alles, met HOMERUS naar 

 beneden. Straks begint hij . te lezen , en al lezende 

 te vertalen; want ik kende van het Grieksch niets 

 dan de conjugatien en declinatien. Hoezeer niet in 

 flaat de fchoonheden te befeffen , die den vurigen man 

 zoo verrukten , daar ik HOMERUS zelven niet kon 

 verftaan , werd ik echter aangeftoken door zijne geest- 

 drift. Straks wordt er een HOMERUS gekocht, en 

 val ik ijverig aan het analyferen. Want naarmate hij 

 zelf de fchoonheden des dichters levendiger gevoelde ^ 

 naar die mate was hij ook te vaster overtuigd, dat 

 Ee 3 mea 



