B. P. VAN WESELE SCHOLTEN. 433 



Wclk een oordcel in het vergelijken van diuwerk van 

 CICERO, met plaatfen uit zijne ovcrige fchriften, en 

 met die van andere fchrijvers ! Welk eene grondige 

 kennis van de oude Griekfche wijsbegeerte, en dan 

 welk een gemakkelijk, elegant Latijn! Het is of men 

 CICERO zelven zijne -meaning duidelijker hoort ver- 

 klaren, omtrent hetgeen hij ons in zijn eigen werk 

 gezegd had. Maar wat fpreek ik ti van dit meester- 

 iluk! Gij kent het zoo goed als ik, en zijt met mij 

 overtuigd, dat het eer het werk fchijnt van eenen in 

 de kennis der oude wijsbegeerte doorkneeden geleerde , 

 dan een academisch proeffchrift van eenen jongeling. 

 Ook is er bij in " en uitlandfche letterkundigen over 

 dit boek maar ee'ne item, c. CREUZER onder anderen , 

 maakt er een doorgaand gebruik van in zijne geleerde 

 aanteekeningen op het werk van CICERO , de Natura 

 Deorurn. En gaan wij daarbij na , dat dit doorwrodite 

 gefchrift met de beide andere over welker waarde gij 

 beter kunt oordeelen, dan ik, in drie jaren tijds na 

 elkander zijn uitgekomen , dan beginnen wij eerst regt 

 te begrijpen , met welk eenen onvermoeiden ijver hij 

 xnoet gewerkt hebben. In onze dagen zal het mis- 

 fchien bij fommige verwondering wekken , dat een 

 jong mensch van aanzienlijken huize , die zeker reke- 

 nen kon op de bevordering en de eerambten 5 waarop 

 zijne geboorde en zijne toch reeds crkende verdienstcn 

 hem aanfpraak gaveu, zich de moeite getroostte, om 

 niet alleen een rcgtsgeleerde disfertatie, buiten die, 

 waannede hij den graad van Doctor bekomen moest, 

 maar ook nog ecne lettcrkundigvvijsgeerige verhande, 

 ling, te fchrijven en te verdedigen. Het zou dezen 

 E e 5 v,er. 



