B. P. VAN WESELE SCHOLTEN. 439 



Hetgeen hem het naast aan het hart fcheen te gaan , 

 was het aanzienlijk ambt van curator der Leydfche 

 Hoogefchool, waartoe hij in 1823 benoemd werd , 

 nadat hij reeds verfcheidene jaren (federt 1816), zijne 

 zorgen befteed had aan het opzi'gt over de Latijnfche 

 Scholen te 's Hage ; en kon men ook wel anders ver- 

 wachten van eenen man, die, fchoon zoo ijverig en 

 getrouw in zijne openbare betrekldngen , echter ge- 

 heel fcheen beftemd te zijn tot het mededeelen zijncr 

 kundigheden aan anderen , en die daartoe zijne fnipper- 

 uren bij voorkeur afzonderde? In hem moest het 

 onderwijs wel eenen ijverigen voorftander vinden , die 

 zelf zoo gaarne, geheel ongeroepen en belangeloos 

 onderwees. 



Met welk een genoegen hij ook altijd van zijne be- 

 zigheden in de regtszaal fprak , niets evenaarde zijne 

 geestdrift, als hij mij onderhield over een bezoek aan 

 de Leydfche Hoogefchool, over zijne ontmoetingcn 

 met leeraars en leerlingen, over het bezigtigen van 

 kabinetten en andere inrigtingen enz Dit was, zoo 

 gij weet, zijn eigenlijk element. 



Tot zoo verre als ik nu gevorderd ben, bekom- 

 merde mij het levensberigt , waarover wij gecorres- 

 pondeerd hebben, het meest. Maar als ik mij voor* 

 ftelde tot de vermelding van 'smans tiuisfelijke deug* 

 den, van zijne vriendfchapstrouw , van zijne hulp- 

 vaardigheid, m een woord, van zijn beminnelijk 

 karakter gekomen te zijn, 6, dan wenschte ik, dat 

 ik mij aan eene lofrede had durven wagcn! Maar ik 

 ben er van overtuigd, dat dit 'alles eene betev ver- 

 iheden pen verdient, dan dc mijne is. 



Geen 



