443 AAN DE NAGEDACHTENIS VAN 



Geen van 's mans Icerlingen, geloof ik, is zoo lang 

 en zoo dikwijls getuige geweest van ztjn huisfelijk 

 leven, als ik, Soms, als hij eenig werk had, voor 

 hem re lastig, en van weinig aanbelang, waarin ik 

 hem van dienst kon zijn, bragt ik geheele dagen bij 

 hem door. Menigmalen, na mijn vertrek uit VG/vz- 

 venhage, kwam ik bij hem, uit mijne naburige woon- 

 plaats, als hij met de zijnen aan tafel zat, of 

 aan den gezelligen haard zat te kouten, Ik was 

 als een zoon des huizes. Altijd zag ik hem zacht- 

 mocdig, infchikkelijk , te vrede, meestal opgeruimd 

 en vrolijk. Als echtgenoot (*) , als vader , als vriend 

 was hij even beminnenswaardig. Alles had hij over 

 voor dc opvoeding zijner kinderen. Van de vreugde 

 over de eervolle bevordcring van zijnen zoon , den 

 Hecr H. v. VAN WESELE SCHOLTEN, eerst doctor 

 in de rcgten tc Ley 'den , daarna tot lid der regtbank 

 tc Hoorn^ getuigt elke brief, mij in dien tijd door 

 hem toegezonden. Welk een genoegen bezielde den 

 edelen man, als hij iemand van. dienst had kunnen 

 zijn! Hoe was hij altijd het leven en de vreugd van 

 den gezelligen vriendenkring 1! Hoe gunstig , misfchien 

 foms tc gunstig, dacht hij van elk, die hem naderde! 



Wat 



(*) Zijne eerfte echtgenoote, Jonkvrouwe c. E. VAN 

 DER GOES, met welke hi), in het jaar 1794 in het huwe- 

 lijk trad, mogt hi) flechts een jaar behouden. In 1798 

 is hij ten tweedenmale in den edit getreden met Jonk- 

 vrouwe L. j. M. VAN IIOOGEVEEN , welke waardige vronw 

 thans met haren zoon en dochter het verlies van dea 

 edelen man betreurt, 



