B. P. VAN WESELE SCIIOLTEN. 441 



Wat was hij opgeruimd en vrolijk , en lioc ernftig 

 dacht hij over de beftemming des mcnfchcn ! hoe har- 

 telijk en opregt beleed hij het Christendom ! 



Maar vooral daarin, waardoor hij zich eenen fchat 



van vrienden verworven heeft , die zijne nagedachtenis 



in zegening houden, verdiende zijn lof vermeld te 



worden. Ik bedoel zijn beminnelijk en vruchtbaar 



onderwijs aan jonge lieden. Zelf fchreef hij mij (Oc- 



tober 1823): w Zeven-en-dertig jaren heb ik geheel 



belangeloos nrijn werk gemaakt, om jonge lieden 



van onderfcheiden rang en itaat in de maatfchappij , 



naar mijn vermogen , voort te helpen , zoo als om- 



tren: mrj eene geheele menigte van geleerdefl van den 



n jare 1778 tot op heden hebben gedaan en nog doen," 



Dat dit geenc aelfvcrheffing was, zou het vervolg 



kunnen bewijzen, hetgeen ik echter niet kan mede- 



deelen. Maar buitendien, niemand kon nederiger van 



zijn onderwijs fpreken, dat intusfchen voor hen, die 



het ontvingen , de grootfte weldaad was. Wat uwe 



dankbaarheid aangaat ," fchreef hij in denzelfden 



brief, ,,heb ik wel alles verdiend hetgeen gij daarvan 



>i zegt ^ J a 9 honderde uren werkten wij te zamen , 



w maar ik verplaatfte toch flechts de uitfpruitfels der 



5 , zaden, door den grooten WYTTENBACH in mijn 



hoofd en hart geplant. Van dezen Hoogleeraar hebt 



w gij het meeste ontvangenj het was zijn geld, dat 



ik u , in uwe jeugdige armoede , heb medegedeeld." 



Welk een beminnelijk en gevoelig hart, dat ik dit in 



het voorbijgaan opmerke, fpreekt, in deze regels , en 



hoe kiesch en bevallig uitgedrukt deeds fprak hij van 



zich zelven, als van iemand, die in zijne letteroefc- 



IX. D. 3- F^ nin- 



