44* AAN DE NAGEDACHTENIS VAN 



ningen door den drang der onftandigheden geftuit was: 

 Ik klaag met" fchreef hij, toen hij zijn zestigfie 

 jaar bereikt had, over den verloopen , maar wel 

 over veel verloren tijd. Maar wat helpt dat: cogi- 

 tamus de crastino vcl hcsterio , perdimus hodier* 

 H num. Ik hoop in de laatfte uren getrouwtezijn." 

 Hij noemde zich in zijne altijd opgeruimde en los 

 gefchreven' brieven deeds een liefhebbcrtje. Indedaad 

 het ware te wenfchen, dat er vele zulke liefhebbers 

 waren; wij zouden menigen geleerden kunnen misfen. 

 Maar om op zijn ondervvijs terug te komen. Wij 

 vooral kunnen het gevoelen , mijn vriend , van hoe- 

 danigen aard de betrekldng moet geweest zijn , tnsfchen 

 de wijzen der oudheid en hunne leerlingen. Geen 

 eigenbelang, geene bijoogmcrkcn , zulvere welwillend* 

 heid alleen en hartelijke vriendfchap waren de drijf- 

 veren, die den edelen man bewogen, om ons en 

 zoovele anderen de vruchten van zijn onderwijs te 

 doen genieten. Zulk een onderrigt heeft eene zede- 

 lijke kracht, welke leermeester en leerling met onlos- 

 maakbare banden zamenflrengelt. Nooit kan ik het 

 genoeg erkennen 9 wat ik aan hem te danken heb. 

 Hij was het die mij, reeds voor ik de academie be* 

 zocht, academifche lesfen gaf. Hij was het, die mij 

 de vruchten mededeelde , welke hij zelf van het on- 

 derwijs van zijnen beroemden leermeester, den grooten 

 WYTTENBACH, plukkcn mogt , die mij de fchoon- 

 heden deed opmerken der onfierfelijke zangen van 

 HOMERUS , en die mij gevoelig maakte voor de fmaak- 

 volle en reine uitdrukking in de fchriften van CICERO. 

 Hij was het die ons beiden, met uwen broeder, bij 



