B. B. VAN WESELE SCHOLTEN. 443 



zijnen vriend en leermeester, den toen reeds grijzen 

 WYTTENBACII, bragt, en hem aanbeval. De goed- 

 heid waarmede deze voortrcfFelijke man (van wien ik 

 een der laatite leerlingen gevveest ben, gelijk onze 

 vaderlijke vriend VAN WESELE SCHOLTEN een der 

 eerfte), de goedhcid waarmede hij mij fteeds ontving, 

 de genoegelijke en nuttige uren, bij hem te O&st- 

 geest gefleten , en de zoo vereerende vriendfchap zijner 

 begaafde weduwe , heb ik aan SCHOLTEN te danken. 

 En, bij dit alles, vvelk een voorbeeld was mij zijne 

 menschlievendheid , zijne beminnelijke geaardheid, zijne 

 rein Christelijke gevoelens en wandel ! Nooit vergeet 

 ik hot , hoe hij mij eens , ook nog in mijne jeugd , 

 in eene zvvare ziekte, die mij bijna had weggerukt, 

 kwam troosten en opbeuren. Hem , mijnen tweeden 

 vader en weldoener, aan mijn bed te zien , hem mij 

 woorden van bemoediging en opwekking te hooren 

 toefpreken , 6 , ik herinner het mij nog , hoe dat bal- 

 fem was voor mijne ter nedergeflagen ziel , hoe het 

 zelfs mijn afgetobt ligchaam icheen te doen opluiken , 

 en, mij nieuwe levenskracht in de aderen ftortte. De- 

 zelfde toon fprak 5 in later tijd , in zijne brieven , om 

 te troosten bij verliezcn , die mij getroffen hadden , 

 waarbij hij mij zijn eigen voorbeeld aanhaalde, dat met 

 mijn ongeluk eene treftende overeenkomst had. 



De weldaden , die ik van den onvergelijkelijken man y 

 in mijne jeugd genoten heb , hadden den band gelegd , 

 die mij voor mijn geheele volgend leven aan hem 

 moest verbinden , en die mij in zijn verlies. flechts 

 troosten kan door de hoop van hem eenmaal , in eene 

 betcre wereld , weder te zien. Steeds bleef hij mij 

 Ff 2 de 



