C 134 > 



re mavulc, quam carisfimum ilium virum relhv; 

 qqere (soj, 



Diximus aucem ancea, cum naturalibus iscius* 

 jnodi fenfibus coniunctam esfe dictionis fimplici- 

 tatem ec nativam eleganciam. EC hoc quoque 

 ipfum in amoris illo fenfu miracus fum Temper 

 in his Vondelii verbis; 



Door deze liefde treurt 



De tortelduif, gefchcurt 



Van haer bewinde tortel. 



Zij jammert op de dorre ranck 



Van eenen boom , verdrooght van wortet 



Haer leven langk. 



Quamquam obfervandum esc in hac Graecorum 

 Vondeliique fimilicudine , neque apud hunc> 

 neque apud recenciorem poetam ullum in perfo- 

 jiarum moribus illam haberi levicatem ec volatile 

 illud ingenium , ec ilium fenfuum ardorem, fae- 

 pe nimium ec ad vindictam usque furencem, qui 

 proprius esc antiquorum perfonis. Esc vero ina- 

 ior ec Gysbrechci ec cecerorum conftancia, ac 

 ViriJ'S quaedam moderatio ec fedacior affeccus. 

 Sed aliquando nunc loqni definam: ecenim haec 

 fentiri a ce posfunc Jonge melius, quam a me 

 describi auc enarrari. Ec vero cocum iam dieni 

 CQlJocjuendo confumfimus^ Sol enim ad occa- 



fum 



