C 1*5 ) 



ricer in fine cragoediae, cum e pacrla decede- 

 rent exfules, magis etiam ad fenfum commoven- 

 dum fecisfec poeca, fi lugubri quodam cantu 

 trisces illos deperditae patriae fenfus effudisfent 

 perfonae, uci fimiles apud Euripidem exfules 

 patriae cladem deploranc (<56> 



Videamus aucem , qualis fie apud Vondelium 

 vis poefeos, muficae acque falcacionis. His 

 enim tribus artibus diximus antiquam concineri 

 tragoediam. EC poefis quidem tanca in eo esc, 

 uc eius tragoedia vere dici posfic fpectaculum 

 poecicum. Qjanca enim haec esc in choris, 

 qui func vera carmina lyrica et odae praedan- 

 tisfimis Graeeorura choris aequiparandae. Ne- 

 que in his tamum , fed in ipfa eciam historia et 

 effingenda, ec more poecico ornanda , Vondelius 

 nulli cedic antiquorum. Nam uci Graeci, ica 

 quoque Vondelius , nacurarum divinarurn ec 

 morcuorum maniumque ec fomniorum comme- 

 morationem in cragoediam induxic, quippe quae 

 ad poefeos ornacum valde prodesfenc. Quod 

 tancura abesc uc'ego improbem, uc hinc potius 

 pulcerrima quaeque in hoc dramace loca orca 

 esfe exiscimem. Quid enim pulcrius esfe po- 

 tesc, quam ilia fomnii enarracio, quarn facie 

 Badeloch? (6?) Quid poeticum magis ec Von- 

 deliano ingenio dignius , quam liberati ex maxi- 

 mis angusciis Gysbrechti defcripcio , qui divino 



a: 



