dia Gysbrecht van Aemftd. In hac enim omnia 

 facrum quemdam habitum refernnt; fum omnia 

 jta propofita , ut Dei in iis voluntatem venere- 

 ipur, diyinamque fufpiciamus Providentiam in 

 bonis aeque et malis fapientisfime agentem : re- 

 rum yero humanarum inconftantia paene ob ocii- 

 los ponitur in fubita ilia urbis clade, qua pulcer- 

 rima omnia, brevi temporeinfumum cineremque 

 converfa, ventis auferuntur atque perennr(43). 

 Cum vero, in tanta ineonftantia forcunae, To- 

 la conftans fit virtus ec vera probicas, fibiqne 

 ipfa fufficiat; hanc divinam virtutem^ uti dixi 

 nous, per totam tragoediam propofuit poeta. 

 Itaque Vondelius hanc in hoc carmine doctri- 

 nam moralem docuit: in fecunda fortuna Deo 

 esfe gratias agendas, in adverfa Dei auxilio fi 

 dendum: e,t quidquid accidat, id quod Deus vo- 

 Jueric, patienter ferendum et aequo animo Illi- 

 lis iusfui esfe obtemperandum. 



Quare, mi Luci ! cum antea in Graecorum 

 carminibus fummam cbfervaremus afFectuum ve- 

 hementiam, paremque morum levitacem ec ado* 

 lescemiae quemdam vigorem , ipfiusque naturce 

 fimplicicatem amaremus in heroibus Graecis; 

 nunc ille amor in admirationem convertitur ve- 

 nerationemque virtutis. Est enim in Vondelii 

 perfonis virilis quaedam gravitas: afFectibus ec 

 fenfuum impulfioni fefe tradere nolunt, ration! 



prae- 



