C 103 ) 



inde interponuntur. Vondelius vero aut irapio- 

 rum hominum infidias pingic (3) , auc his ver 

 bis nos monet: 



Discite iustitiam monlti et non temnere Divos (31). 



Auc etiam virtucis praemia in eius tragoediis ex- 

 hibentur (32), auc impiecacis poenae(s3); auc 

 inconfideranciae (34} mala pinguncur ec audaciae 

 C35); auc forticudocum pietace coniuncca(3<9, 

 auc cascicacis pulcritudo (37), auc coacraria 

 huic impudicitiae curpicudo (3?-)* auc nimiaim- 

 perii cupidicas (3^)? auc infidos agltans discor* 

 dia fratres (40}. Denique nihil Vondelio vi* 

 debatur dignius, quod feinper hominum mencl- 

 bus vejuc inculcarec, quam rerum cerrescriuni 

 inconftancia ec forcunae variecas, quo magis dis- 

 cerenc homines a rebus hisce fluccuancibus ec 

 incercis animum avocare ad certa ilia et iinmu* 

 tabilia, quae cum vircuce ec religione func con- 

 iuncta (41)- Qua cogicatione uc nihil fublimius 

 esc in moral! doctrina , ita nihil excelfiuspocesc in 

 tragoedia doceri , quam idem illud quod Temper 

 docere voluic Vondelius , qui adeo haocob caus- 

 fam cragoediis fuis omnibus praepofuic rentenri- 

 am: Suae culque vices (42). Ec hanc quidein 

 doccrinam omnium maxime fpeccasfe mihi vide- 

 tur Vondelius In ilia de qua nunc agimus tragoe- 



