C 3 ) 



Dominus non tantum potest posfesfionem tuc- 

 ri interdictis utrubi et uti posfidetis ^ fed praeter- 

 ea qui rei fuae posfesfionem amifit, earn repe- 

 tere potest per rei vindicationem, ita quidem, 

 ut rei vindicatio detur domino adverfus quem- 

 cunque posfesforem. Hinc manifesra est diffe- 

 rentia inter rei vindicationem et interdicta, fci* 

 licet, ut ad iUam requfratur dominii, ad haec 

 autem fufficiat iustae posfesfionis probatio (i). 



Interdictorum autem, quae ex peculiari civi* 

 tatis Romanae ratione funt invenca (2), obiec- 

 tum est, ut quieta rerum posfesfio acqniratur, 

 fervetur, recuperetur. Cum vero posfesfio per 

 fe non fit ius, huius qnoque turbatio non est 

 turbado Juris, nifi quatenus fimul aliud ius laedi- 

 tur, unde interdictorum fpecies non oriuntur 

 ex vario modo, quo res posfidemus, fed ex va- 

 ria forma, qua turbatio fieri potest, feu vi, feu 

 clam , feu precario fiat (3}. 



lu- 



Eigenthum oder domininm im Eigentlichem Smne 

 bkibt alfo in feinem Ji^efen , wenn auch der Nies* 

 ,5 branch oder der Befttz davon abgefonderd find. 



(1) Vid. N o o d t , ad D. tit. de rei vind. 



(2) "Vid. N i e b ii b r , Romtfche Gefchichte , T. II. 

 S. 370. 



(3) Sic F. C. v o n S a v i g n y , in Op. cui tit. ; 

 Dai Recbt dcs Befitzes , p. 7. aic : Da der Bejitz an 



fch 



