II 



de Vondelio enarra. L. Haec poscea curabi- 

 mus; nunc de anciqua cragoedia tibi esc dicen- 

 dum. M. Vos ergo, o Mufae Accicae, nunc 

 adesce precanci! Nam non meam cancum excu- 

 facionem ad iudieem paro, fed et vestra, o Mu- 

 fae, causfa agicur! Itaque pulcri amore me to- 

 tum inflarnmace, uc tolerabilicer certe dicara 

 coram hoc iudice Lucio! Videtis enim, quamo 

 nunc pudore cenear huius amicisfimi iuvenis; 

 et vero multo difficilius esc coram hoc uno 

 amico dicere, quam coram ceteris hominibus 

 omnibus* L. Ludis me denuo, invocacionem 

 firaulans Mufarum ; fed raciones ce dacurum me- 

 menco, M. Ne vero me custodi, o bone I 

 nam te cimeo vehemencer. L. Sed adhibe men- 

 tem, ec ica die, uc raciones dacurus; force, ii 

 bene dixeris, ce dimutam. 



M. Icaque, uc iniciu-m ab eo ducam , quod 

 modo dixi, Graecorum poecae fuo quisque in- 

 genio prorfus indulgebanc, ec quod illis vide- 

 bacur pulcerrimum, illud carminibus fuis effin- 

 gere folebanc. Ica heroum facinoribus cele- 

 brandis ec miris quibusque de Diis Deabusque 

 ec hominibus eciam fabulis narrandis deleccacus 

 Homerus, carmen epicum effinxic. Cum aucem 

 maxima (ic in Graecorum carminibus variecas, 

 pro varia aecace, qua exiticerunc: cum cragici 

 generis peculiaris quaedam dos esc acque Jaus 



pro- 



