C rob ) 
waaronis wij er» ons-dan ook, vooral in, dit leven 
op behoören:toeteleggen „om van derzelver-aan- 
vankelijke kènnis ook vaan gene zijde des grafs 
de zâligste gevolgen. te kunnen hopen. 
Wannêer“wij ons ‘oordeel hierover tigten naar 
de voorstellingen, welke wij ons, volgens ‘hét 
ónderwijs der “rede en der Heilige’ Schriften 
vari den’ toekomstigen gelukstaat moeten vor- 
men dán’ bevinden wij in het algemeen, dat 
ons kunren bijblijven i in een ‘volgend gelukkig 
leven, om mede te werken ‘aan de bevordering 
onzer zaligheid, door derzelyer voortdurende 
beoefening en invloed, en dat wij dus, op de 
gelegde. gronden, mogen verwachten, dat ons 
totdat einde zwllen.bijblijven -alle zulke. we- 
tenschappen ;- welke ‚schoon. niet „regelregt en 
witsluitend beoefend ofte beoefenen ter verkrij- 
ging van! kennis» van ‘Goden Zijne dienst; 
echter ‘genoegzame overeenkomst en punten van 
aanraking hebben met den toestand, de werk- 
zaamheden! en-het-genot der:gezaligden ‚om bij 
dezelve, te kunnen sworden: beoefend: en op de 
eene of,andere wijze te kunnen dienen-tot, vér- 
meerdering»/van: hun geluk. 
En die overeenkomst kan gelegen zijn in de 
voorwerpen, ‘omtrent welke zij verkeeren , en 
die, als’ het ware, ‚ dé. stof uitmaken,’ welke 
ns ú wij; 
