(76 } 
onderhouden over de. wijze, op welke zij zich 
hadden ste gedragen. omtrent het geen aan de 
afgoden geofferd was: doch hij breekt zijn 
voorstel terstond af door eene tusschenrede, van 
welke de woorden: de kennis maakt ei 
zen. het begin uitmaken en die voortloopt tot 
vers 4. Deze tusschenrede hebben wij te be- 
schouwen als behelzende eene algemeene waar- 
heid, welke Paurus ten grondslage legt van 
het geen hij verder schrijft. Spreekt hij dus vana 
kennis, wij behoeven daarbij niet. bepaaldelijk „ 
gelijk ‘sommigen: willen (4), te- denken aan die 
kennis, van „welke hij: vs. zen 4 spreekt, de 
overtuiging namelijk ‚dat „de, afgoden eigenlijk 
niet bestonden, ‚en dat er geen ander God is, 
dan. één ; maar „wij kunnen bij dit woord. den- 
ken. aan allerlei kennis, vooral Godsdienstige, 
Doch door dezelve overtestellen tegen de liefde, 
dat is, die toegenegenheid en hartelijke goed 
willigheid, welke de eene Christen den anderen 
behoort. toetedragen, toont hij ons duidelijk, 
dat hij wil dat wij „er eene andere bepaling. 
in onze gedachten bij zullen voegen, en hem 
verstaan van zulke kennis, welke niet verzeld 
gaat van die toegenegenheid en inschikkelijk 
heid, welke men omtrend minkundigen behoort 
uitteoefenen, omdat zij miet door Christelijke 
hef- 
é) cr we pis h, L, et ScHurysNER in voce yVÖg15. 
