(73) 
véistand” ‘vermag, „(88 gaat Jos” Yöort) Vruchtel i 
loos waagt het zich aan het ndsppor en der" Gôddes 
lijke wijsheid en het ditvorschen” an hare plite 
nen ‘en wegen (vs. 12, is. fare vergeefs ware 
het, om haar op het” spoor te kotter,” ár te dee 
fen tót op den „diepsten ’bódend’ der “zêe; té’ wer? 
geefs,” voor. haar bezit goud,” òf’ nöt b Bigoter 
schatten te bieden (vs Mij.) pf pn Ì ig verbon 
gen vóor aller levendigen oog. * Rin waar « de 
vogels zweven, in de hooge lucht is zij niet te vin 
den; daar waar de schimmen vern, il het dte” 
pe Eek der dooden, kent men häar Aileen bij ge= 
ruchte. (vs. 2022. Dd God alléen kent: haar vol 
komen , Hij, de alwetende, en almaglige Sch: ep- 
per der aarde. Hem diende zij bj h het bepalen 
van de zwaarte van den ‘winds, den lóop van het 
water, de wetten van den regen, en den weg 
van. donder en bliksem. Toen zag hij haar en 
het haar spreken, hij, liet haar voor zich treden, 
en vorschte haar uit (vs. 25-27. JE En na dit … 
les witmuntend schoon te hebhen, ontvouwd., 
eindigt JoB nu zoo trelfend., | als verrassend ; 
maar | tot den mensch. sprak, God: zie voor u is 
_de vreeze des Heeren wijsheid _ en van het kwan 
de te wijken ver stand : of met anidere woorden: 
niet daarin bestaat, o mensch! uwe Godsdiensti- 
ge wijsheid, dat gij rijne wed doorgrondt, 
ì go! | LVK „tebtoolt miij 
