(66 ) 
wij die uitspraak van den Apostel PAurus 
dus hebben te verstaan, dat deze onze kennis 
in het toekomende leven. zal worden vervan- 
gen door eene zoo veel volmaaktere, dat zij, 
bij dezelve vergeleken, als in het niet zal ver- 
dwijnen, naauwlijks voor iets zal kunnen wor- 
den. mede gerekend. Zeer duidelijk is dit te 
zien uithet gansche beloop zijner redenering 
van vs. 10 tot 12, en even duidelijk is het, 
dat hij dit aanvoert om de Corinthiers te doen 
gevoelen, dat het dwaas en onbetamelijk was, 
zich, gelijk maar al te veel in hunne gemeente 
schijnt. te hebben plaats gehad, ten koste van 
de. broederlijke liefde, op zijne kennis, gelijk 
op de gave der talen en der profetie te be- 
roemen. ‚Niet uit minachting voor Godsdien- 
stige. kennis in het-bijzonder, veel. min van 
alle. kennis in het algemeen, of om ons te lee 
ren; dat wij van de eene of andere in het toe- 
komstig leven volstrekt geen gebruik of dienst 
zegden te “wachten hebben, schreef PAurLus 
dus: wij kennen ten deele en die kennis zal 
le te niet gedaan, terwijl de liefde eeuwig 
zal blijven: maar alleen om de Corinthiers aan 
tesporen, om. zich niet te verheffen op het geen 
zij-eenmaal niet-hooger zouden kunnen schatten , 
dan de man de oefeningen en kundigheden van 
zijnen -kindschen leeftijd, en, door. zulk eenen 
dwa- 
